Kłos i kąkol - czyli wspólne budowanie wspólnoty Kościoła.

Pewnego dnia kardynał Wyszyński w jednej ze swoich książek napisał:

,,Ludzie mówią - czas to pieniądz. A ja wam mówię: Czas to miłość’’.

Jeśli chcemy aby plon wyrósł - potrzeba czasu. Jeśli chcemy aby dom zbudować – potrzeba czasu. Jednym słowem: Jeśli chcemy aby coś dobrego powstało - potrzeba czasu. Chrystus w jednej ze swoich Ewangelii porusza temat czasu. Jako ludzie nie razjesteśmy nie cierpliwi i chcemy aby wszystko było na teraz. Jednak aby coś urosło, coś wydało plon musi być czas, a z naszej strony cierpliwośc i miłość. Wszyscy jesteśmy kłosami na łonie Kościoła. Razem ,,rośniemy’’ i razem wzrastamy. Jednak czasem w Kościele widzimy i słyszymy o złych przykładach, o złych zachowaniach – o różnych aferach. To jest ten kąkol - czyli nieprzyjaciel. Każdy ma prawo do błędów, jednak wspólnota chrześcijan - to wspólnota w której każdy powinien sobie pomagać, by być lepszym człowiekiem. Zastanówmy się siostry i bracia: Czy ja nie jestem tym kąkolem? Czy ja nie jestem tym chwastem? Czy poprzez moją postawę innych nie sprowadzam na złą drogę ? Przede wszystkim zadajmy sobie pytanie: Czy pomagam tym co niszczą wspólnotę Kościoła, czy pomagam im w poprawie ? Jako ludzie jesteśmy stworzeni do relacji z innymi, jednak czasem nawet przez przypadek możemy kogoś urazić, lub też dać zgorszenie. Czas to miłość. Okazanie cierpliwości i pomocy aby z kąkolu powstał nowy człowiek - to jest miłość. Jednak to nie my tworzymy nowego człowieka - ale to Bóg posługuję się nami wszystkimi ku zbudowaniu innych. Chrystus w ewangelii nam wskazuje, aby nie kategoryzować na lepszych czy gorszych. Kościół jest dla każdego.

,,Pozwólcie obojgu rosnąć’’.  

Każdy kiedyś pójdzie na sąd ostateczny i tam nastąpi podsumowanie naszego życia. Również tam usłyszymy werdykt, kierujący nas do miejsca gdzie spędzimy całą wieczność. My zostawmy ten wybór Bogu. Dążmy jednak do doskonałości i udzielajmy sobie wzajemnie pomocy. Niech ta nasza wspólnota będzie drabiną do nieba, gdzie każdy siebie nawzajem podsadza wyżej ku niebu - poprzez dobry przykład, modlitwe za siebie nawzajem – ale przede wszystkim poprzez okazywanie sobie szczerej miłości.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ludzkie życie jako bieg ku życiu wiecznemu - czyli o życiu jako pracy na chwałę Boga.

Pewien hiszpański malarz o głęboko religijnym sercu, zwykł malować w półmroku albo nawet po ciemku. Pewnego dnia przyjaciel spytał go: Dlaczego nie zapalisz sobie lamki ? Malarz mu odpowiedział: By nie zaćmiła światła płonącego w mojej duszy. Są w naszym życiu sytuacje kiedy czujemy, że mamy dobre pragnienia, myśli, chęci – ale jednak czegoś brakuje. Brakuję wzniecenia tego ognia. W ewangelii słyszymy o robotnikach w winnicy. Temat pracy dla wielu z nas nie jest obcy, jednak zawsze musimy pamiętać, że chrześcijanin to pracownik - robotnik Pana Boga. Dostajemy zadanie i Bóg liczy ,że to zadanie wypełnimy w 100-procentach. Za pracę - należy się nagroda. Na pierwszy rzut oka, możemy sobie pomyśleć, że robotnicy nie zostali sprawiedliwie wynagrodzeni, lecz ta ewangelia nas uczy o Bożej sprawiedliwości. Chrystus chce nam pokazać, że jest jedna nagroda za życie zgodne z Ewangelią - życie wieczne. Jedni żyją krócej, inni dłużej - lecz każdy ma równe szanse aby być zbawionym. Zadajmy sobie p...
Czytaj więcej

Miłość, która boli - czyli sztuka niesienia krzyża z miłością.

  Pewnego dnia mały Ludwik Gonzaga bawił się z kolegami. Przechodzący ksiądz spytał ich: Co byście zrobili, gdybyście dowiedzieli się, że wkrótce umrzecie ? Jeden z chłopców odpowiedział: Ja poszedłbym do spowiedzi. Inny odpowiedział: Ja poszedłbym do Kościoła aby zmówic pacierz. A Ludwik oświadczył: Ja chyba dalej bym się bawił. W naszym życiu spotyka nas wiele dylematów. W ewangelii jest poruszony dylemat - pójścia za Chrystusem. Chrystus przedstawia nam w ewangelii obraz niesienia krzyża. Dla każdego chrześcijanina krzyż to problemy, smutki – jednym słowem z ludzkiego punktu widzenia, przeszkody i niedogodności. Jako ludzie, nie zawsze chcemy to wszystko znosić, nie zawsze chcemy nieść ten krzyż. Chrystus mówi, że aby go naśladować trzeba się zaprzeć samego siebie. Mówiąc po ludzku – trzeba przyjąć to co daje życie, to co daje nam los. Jednak każdy krzyż ma nas udoskonalać. Każdy krzyż ma nas nie obciążać - ale ma nam pomagać abyśmy byli kiedyś wywyższeni. Nie podziwiani przez ...
Czytaj więcej