Miłość, która boli - czyli sztuka niesienia krzyża z miłością.

 Pewnego dnia mały Ludwik Gonzaga bawił się z kolegami. Przechodzący ksiądz spytał ich: Co byście zrobili, gdybyście dowiedzieli się, że wkrótce umrzecie ? Jeden z chłopców odpowiedział: Ja poszedłbym do spowiedzi. Inny odpowiedział: Ja poszedłbym do Kościoła aby zmówic pacierz. A Ludwik oświadczył: Ja chyba dalej bym się bawił. W naszym życiu spotyka nas wiele dylematów. W ewangelii jest poruszony dylemat - pójścia za Chrystusem. Chrystus przedstawia nam w ewangelii obraz niesienia krzyża. Dla każdego chrześcijanina krzyż to problemy, smutki – jednym słowem z ludzkiego punktu widzenia, przeszkody i niedogodności. Jako ludzie, nie zawsze chcemy to wszystko znosić, nie zawsze chcemy nieść ten krzyż. Chrystus mówi, że aby go naśladować trzeba się zaprzeć samego siebie. Mówiąc po ludzku – trzeba przyjąć to co daje życie, to co daje nam los. Jednak każdy krzyż ma nas udoskonalać. Każdy krzyż ma nas nie obciążać - ale ma nam pomagać abyśmy byli kiedyś wywyższeni. Nie podziwiani przez ludzi, nie wychwalani przez ludzi – ale przyjęci kiedyś z wdzięcznością do domu Boga. Chrystus nam dzisiaj również przedstawia wartość zycia. Umiłowani, nie raz zbyt inwestuje w ten świat, niż w tamten. Boimy się ,że szybko umrzemy. Boimy się choroby. Boimy się kataklizmów. Jednak Chrystus nam mówi, żebyśmy bardziej patrzyli i szli ku niebu. Nie ku ziemi. My zostaliśmy stworzeni aby życ – nie po to aby umrzeć ! Jednak sami możemy siebie na to skazać, poprzez nierozsądne życie. Dążenie ku świętości - to nasz cel. Jaki ja mam cel w życiu ? Czytamy w ewangelii, że co z tego jeśli człowiek miałby wszystko, a dusze by zatracił.

Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?

Można łatwo stracić to ziemskie życie – ale łatwo też możemy stracić to życie duchowe. Chrystus również porusza temat przyznania się do wiary w życiu. Nie raz boimy się hejtu, wyśmiania, odrzucenia – ze względu na Chrystusa. Jednak popatrzmy szerzej na miłość w ujęciu Św. Pawła Apostoła:

Miłość nigdy nie ustaje

Zostaliśmy obdarzeni miłością i jesteśmy zobowiązani aby ją przedłużać dalej. Takim przedłużeniem jest jej wyznawanie. Nie możemy chować głowy w piasek, musimy iść jeszcze bardziej za Chrystusem. Wyznawanie wiary nie polega tylko na słowach ale i na czynach. Możemy być świetnymi mówcami o Bogu, możemy go znać z podręczników - ale możemy go w ogóle go nie poznać. Możemy nie mieć doświadczenia wiary i miłości. Św. Paweł apostoł pisze jaka ta prawdziwa miłość powinna być. Te słowa, te określenia miłości nie dotyczą tylko miłości między ludzkiej – ale również dotyczą w odniesieniu do Boga. Każdy z nas ma inną historię zycia, ale jednak łączy nas jedno -  wiara w Chrystusa. Wiara musi być przełożona na życie i urzeczywistniona miłością do Boga i bliźniego. Nie oszczedzajmy jej – ale ją mnożmy ku chwale Boga.