Przemienienie człowieka w obecności Boga - czyli być żywym świadkiem Chrystusa we współczesnym świecie.

Pewnego razu katechetka zapytała dzieci: Czy widzieliście w kościele jakieś światło ? Dzieci odpowiedziały: Lampy, świece, czerwone światełko przy tabernakulum, słońce w oknie. Katechetka zadała kolejne pytanie: Czy było tam jeszcze inne światło ? Pewne dziecko odpowiedziało: Ludzkie oczy. W omawianej ewangelii zostaje poruszony motyw przemienienia czyli przemiany. Przemiana wiąże się ze światłem. Gdy jesteśmy czyści przed Bogiem – duchowo świecimy. Dziś Chrystus zaprasza nas wszystkich na Tabor – czyli na górę. Góra w Piśmie Świętym oznacza miejsce spotkania Boga z człowiekiem. Samo wyjście na górę sprawia nie raz zmęczenie, zniechęcenie – jednak wymaga wysiłku. Podobnie jest w relacji z Bogiem. Człowiek musi ciągle zabiegać o przyjaźń z Bogiem. Zabieganie o przyjaźń z Bogiem – to ciągła przemiana. Chrystus został przemieniony wśród nielicznych uczniów i jego oblicze zajaśniało, a szaty stały się białe jak światło. Uderza pewien fakt - wśród nielicznych uczniów - wśród wybranych. Nieliczni widzieli ten cud. Bóg w naszym życiu działa cuda, które czasem tylko my widzimy. Dzięki tym cudom, przemienia się nasze życie. Piotr apostoł powiedział:

,,Dobrze nam tu być’’

Zastanówmy się czy faktycznie dobrze się czujemy we wspólnocie ? Czy faktycznie Boga kochamy w naszym życiu ? Czy innych staram się przyprowadzic do niego ? Dobrze jest być z Bogiem. Gdzie jest Bóg – jest wszystko. Starajmy się naszym życiem zapraszać Boga do swojego zycia. Niech nasze serce będzie namiotem, gdzie Bóg będzie mógł zamieszkać. Zamieszkać nie tylko na chwilę – ale na całe nasze życie. Przemiana nie może być chwilowa, ale musi byc stała. Św. Paweł apostoł pisze o tym:

,,aby i życie Jezusa na ciele naszym się ujawniło’’

Ujawnić swoją wiarę przed innymi - to znaczy być świadkiem Chrystusa. Świadkiem nie w tłumie, ale świadkiem żywym. Być żywym świadkiem to nie tylko trwać w Bogu ,ale również poprzez swoją obecnośc przemieniać innych na jeszcze lepszych chrześcijan i obdarzac ich radością i miłością.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ludzkie życie jako bieg ku życiu wiecznemu - czyli o życiu jako pracy na chwałę Boga.

Pewien hiszpański malarz o głęboko religijnym sercu, zwykł malować w półmroku albo nawet po ciemku. Pewnego dnia przyjaciel spytał go: Dlaczego nie zapalisz sobie lamki ? Malarz mu odpowiedział: By nie zaćmiła światła płonącego w mojej duszy. Są w naszym życiu sytuacje kiedy czujemy, że mamy dobre pragnienia, myśli, chęci – ale jednak czegoś brakuje. Brakuję wzniecenia tego ognia. W ewangelii słyszymy o robotnikach w winnicy. Temat pracy dla wielu z nas nie jest obcy, jednak zawsze musimy pamiętać, że chrześcijanin to pracownik - robotnik Pana Boga. Dostajemy zadanie i Bóg liczy ,że to zadanie wypełnimy w 100-procentach. Za pracę - należy się nagroda. Na pierwszy rzut oka, możemy sobie pomyśleć, że robotnicy nie zostali sprawiedliwie wynagrodzeni, lecz ta ewangelia nas uczy o Bożej sprawiedliwości. Chrystus chce nam pokazać, że jest jedna nagroda za życie zgodne z Ewangelią - życie wieczne. Jedni żyją krócej, inni dłużej - lecz każdy ma równe szanse aby być zbawionym. Zadajmy sobie p...
Czytaj więcej

Kłos i kąkol - czyli wspólne budowanie wspólnoty Kościoła.

Pewnego dnia kardynał Wyszyński w jednej ze swoich książek napisał: ,,Ludzie mówią - czas to pieniądz. A ja wam mówię: Czas to miłość’’. Jeśli chcemy aby plon wyrósł - potrzeba czasu. Jeśli chcemy aby dom zbudować – potrzeba czasu. Jednym słowem: Jeśli chcemy aby coś dobrego powstało - potrzeba czasu. Chrystus w jednej ze swoich Ewangelii porusza temat czasu. Jako ludzie nie razjesteśmy nie cierpliwi i chcemy aby wszystko było na teraz. Jednak aby coś urosło, coś wydało plon musi być czas, a z naszej strony cierpliwośc i miłość. Wszyscy jesteśmy kłosami na łonie Kościoła. Razem ,,rośniemy’’ i razem wzrastamy. Jednak czasem w Kościele widzimy i słyszymy o złych przykładach, o złych zachowaniach – o różnych aferach. To jest ten kąkol - czyli nieprzyjaciel. Każdy ma prawo do błędów, jednak wspólnota chrześcijan - to wspólnota w której każdy powinien sobie pomagać, by być lepszym człowiekiem. Zastanówmy się siostry i bracia: Czy ja nie jestem tym kąkolem? Czy ja nie jestem tym chwastem? C...
Czytaj więcej

Miłość, która boli - czyli sztuka niesienia krzyża z miłością.

  Pewnego dnia mały Ludwik Gonzaga bawił się z kolegami. Przechodzący ksiądz spytał ich: Co byście zrobili, gdybyście dowiedzieli się, że wkrótce umrzecie ? Jeden z chłopców odpowiedział: Ja poszedłbym do spowiedzi. Inny odpowiedział: Ja poszedłbym do Kościoła aby zmówic pacierz. A Ludwik oświadczył: Ja chyba dalej bym się bawił. W naszym życiu spotyka nas wiele dylematów. W ewangelii jest poruszony dylemat - pójścia za Chrystusem. Chrystus przedstawia nam w ewangelii obraz niesienia krzyża. Dla każdego chrześcijanina krzyż to problemy, smutki – jednym słowem z ludzkiego punktu widzenia, przeszkody i niedogodności. Jako ludzie, nie zawsze chcemy to wszystko znosić, nie zawsze chcemy nieść ten krzyż. Chrystus mówi, że aby go naśladować trzeba się zaprzeć samego siebie. Mówiąc po ludzku – trzeba przyjąć to co daje życie, to co daje nam los. Jednak każdy krzyż ma nas udoskonalać. Każdy krzyż ma nas nie obciążać - ale ma nam pomagać abyśmy byli kiedyś wywyższeni. Nie podziwiani przez ...
Czytaj więcej