Świętość - czyli o miłości człowieka do Boga, która rodzi się w bólach.

Pewnego dnia poproszono pewną osobę o podanie takiej definicji świętości, która byłaby także przekonująca dla współczesnej młodzieży. Osoba ,której zadano pytanie odpowiedziała:

Świętość, to po prostu, posiadanie kogoś kogo się kocha.

Jest takie powiedzenie, ktore niejednokrotnie używamy w życiu codziennym, że miłość jest aż po grób. Nie jest to sformułowanie dalekie od chrześcijaństwa. Chrystus umarł na krzyżu, z miłości ku nam. Bycie chrześcijaninem kosztuje. Kosztuje wiele trudu, wyrzeczeń - ale w słusznej sprawie. Za bycie świadkiem Chrystusa - można również zginąć. Lecz zginąć z Chrystusem - oznacza powstać z nim do nowego życia. Nie na darmo ewangelia kładzie nacisk na porównanie dwóch światów - świata ziemskiego i tego niebieskiego. Jeśli chcemy aby powstał owoc potrzeba trudu. Natomiast jeśli chcemy żeby człowiek przyniósł plon - potrzeba wyrzeczenia i samozaparcia. To co cenne i szlachetne nie przychodzi od razu. Przychodzi czasem z bólem, z cierpieniem, a nawet ze śmiercią. Chrystus zachęca każdego z nas aby iść z nim. Jeżeli chcemy mu służyć - musimy z nim być. Jeżeli chcemy z nim być a także kiedyś z nim przebywać w Jego królestwie - to musimy zdać sobie sprawę z tego ,że ten świat nie jest doskonały. Na drodze naszego życia jest i będzie wiele pokus, które będą nas chciały oddzielić od Boga.

Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej ?

Nie raz mamy tę chęć jak niektóre osoby z kart ewangelii i chcemy widzieć Jezusa. Często jednak chcemy go widzieć nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim doświadczyć jego mocy i jego działania. Nie raz w naszym życiu denerwujemy się na Pana Boga, że nie działa - że nie wysłuchuje naszych modlitw. Jeśli chcemy aby Bóg zaczął działać potrzeba Jemu zaufać, ale także wypełniać jego wolę. Trzeba wyzbyć się grzechów i żyć w wolności dzieci Bożych. Tym porzuceniem grzechów jest właśnie wydanie owocu obfitego. Jest nim zmiana swojego postępowania i życia poprzez nie przywiązanie się do grzesznych przyzwyczajeń. Nie bójmy się prosić Boga o łaskę nowego życia i nie bójmy się zabiegać o przyjaźń z Chrystusem. Nie bójmy się zacząć nowego życia z Chrystusem ! Jeśli dotykają nas cierpienia, to są po to abyśmy mogli z nich wyjść lepsi, dojrzalsi, mądrzejsi a przede wszystkim abyśmy mogli doświadczyć Boga. Doświadczyć jego pomocy i pociechy.

A nadzieja zawieść nie może.

Skoro zawieść nie może, dodawajmy jedni drugim pociechy w trudnościach, pomocy w problemach a przede wszystkim dążmy do nieba - gdzie czeka na nas Bóg, który nas kocha. Skoro nas umiłował - miłujmy się wzajemnie i przynośmy naszym życiem plon obfity - na jeszcze większą chwałę Boga.